Sanne is sinds september werkzaam bij een kleine…
Sanne is sinds september werkzaam bij een kleine stichting in Utrecht. De stichting helpt jonge vluchtelingen die in het asielzoekerscentrum wonen. Sanne kreeg meteen een duidelijke taak, want zij moest tien jongeren ondersteunen tijdens hun eerste jaar op school. Ze wist nog niet precies wat haar werk zou betekenen. Op de eerste dag stond ze een half uur naast de automaat in de gang, omdat ze te vroeg was en niemand haar kwam halen. Haar chef, Karim, lachte toen hij haar zag. Hij gaf haar een lijst met namen en een kopje thee.
De groep was heel divers(e) : sommige jongeren kwamen uit Syrië, andere uit Eritrea of Oekraïne. Bijna iedereen had de achterstand met de Nederlandse taal, omdat ze pas kort in het land waren. Sanne merkte snel dat huiswerk maken niet het grootste probleem was. De meeste jongeren zaten midden in de puberteit en wilden vooral erbij horen. Karim legde uit dat de hersenen in die periode nog volop veranderen, dus geduld is belangrijker dan snelheid. "Je moet ze niet pushen ," zei hij. "Wie te hard duwt, verliest het contact." Sanne schreef die woorden in haar schrift. Ze begreep dat haar rol vooral luisteren was.
Een van de jongens, Yusuf, zei de eerste weken bijna niets. Sanne besloot om niet over cijfers te praten, maar over voetbal. Langzaam ontstond er een gesprek, en later zelfs een echte band tussen hen. Yusuf vertelde dat hij bij een band wilde spelen, want hij speelde gitaar sinds zijn tiende. Sanne belde een muziekschool, die niet commercieel werkte en daarom lage prijzen had. Ze wilde hem ook bij een klein concert betrekken , zodat hij andere jongeren zou ontmoeten. Yusuf ging, en hij bleef gaan.
Na vier maanden vond Sanne het werk soms erg vermoeiend , want ze praatte de hele dag en dacht 's avonds nog aan de verhalen. Karim adviseerde haar om haar overwerk te beperken en op tijd naar huis te gaan. Hij schreef ook een brief voor haar opleiding, in een korte en zakelijke stijl, waarin stond dat zij succesvol was geweest in haar project. Sanne wist nu dat echte integratie niet alleen over taal en formulieren gaat. De stichting wil zich volgend jaar meer richten op meisjes, die minder vaak naar activiteiten komen. Sanne mag als mentor blijven werken, nu met een klein salaris. Ze is niet meer alleen degene die de lijstjes bijhoudt; de stagiaire die haar de eerste dag in de gang vond, noemt haar nu een collega. Voor haar is de waardering van de jongeren het mooiste deel van het werk.
Vocabulary for this episode
de achterstand
het asielzoekerscentrum
de automaat
de band
begeleiden
beperken
betrekken
commercieel
degene
divers(e)
de hersenen
de integratie
de mentor
ondersteunen
ontstaan
de puberteit
pushen
de rol
de stagiaire
succesvol
vermoeiend
waardering
werkzaam
zakelijk
zich richten op