De kras op de vleugel
De muziekwinkel van meneer Halsema lag in een smalle straat die grensde aan het oude havengebied. Wie binnenkwam, rook meteen hout, vernis en oude bladmuziek. Achterin stond de vleugel waar de hele buurt over sprak, een zwart instrument met een klank die zelfs strenge pianisten stil maakte. Halsema poetste hem elke ochtend, alsof het een familielid was. Zijn dochter Wieke, die zaterdags in de winkel hielp, vond dat overdreven, maar ze zei er nooit iets over.
Op een regenachtige zaterdag ontdekte Wieke een lange kras op de zijkant van het instrument. Ze schrok en keek onmiddellijk naar de deur, want haar vader zou over een uur terugkomen. Eerst dacht ze aan de verhuizers die de week ervoor twee kasten hadden weggehaald. Toen herinnerde ze zich hoe ze zelf met een ijzeren muziekstandaard langs de vleugel was gelopen. Ze wilde de schade graag aan iemand anders toeschrijven, maar diep in haar hart wist ze precies wat er was gebeurd. Uit de richting van de kras kon je gemakkelijk afleiden dat de standaard de schuldige was geweest.
Toen haar vader binnenkwam, stond ze nog bij het instrument met een doek in haar hand. Hij zag haar gezicht en begreep dat er iets aan de hand was. Ze aarzelde, haalde diep adem en bekende dat zij de kras had gemaakt. Halsema zei een tijdje niets. Hij liep om de vleugel heen, streek met zijn vingers over het hout en knikte langzaam. Wieke was er zeker van dat ze hem verschrikkelijk had teleurgesteld, en dat gevoel was erger dan elke straf.
Wat haar vader daarna zei, had ze niet verwacht. Volgens hem komt de meeste schade in een winkel voort uit het feit dat mensen er werken en leven; alleen een museum blijft perfect. Hij vertelde dat hij op zijn twintigste een gitaar had laten vallen die driemaal zijn maandloon waard was. Zijn eigen leermeester had hem toen niet uitgescholden, maar geleerd hoe je hout repareert. Die avond haalden ze samen de vernis, het schuurpapier en een lamp tevoorschijn.
Drie weken later kwam er een dirigent langs die op zoek was naar een instrument voor zijn repetitieruimte. Hij bekeek de vleugel van alle kanten en vroeg naar de smalle lijn in het hout. Halsema legde eerlijk uit hoe de kras was ontstaan en wie de reparatie had uitgevoerd. Vervolgens besloot hij de dirigent tien procent korting te geven op de vraagprijs, omdat het instrument niet meer helemaal gaaf was. De dirigent glimlachte, zei dat het houtwerk hem juist beviel, en vroeg of Wieke aanwezig kon zijn bij de aflevering. In het programmaboekje van het volgende seizoen werd zij als restaurateur van het instrument gecrediteerd, met haar volledige naam onder de foto.
Woordenlijst bij deze aflevering
grenzen aan
bekennen
toeschrijven
crediteren
afleiden
voortkomen uit
teleurstellen
korting geven
ontmoedigen
naar voren komen
voorkeur geven aan
vergeven
indruk maken op
bezwaar maken
de interpretatie