De berg boven het dorp
Al generaties lang keken de bewoners van het dorp met een mengeling van trots en angst naar de berg boven hun huizen. Hij was mooi in de ochtend, wanneer de zon zijn hellingen roze kleurde, en dreigend in de avond. Volgens de oude verhalen was hij lang geleden uitgebarsten, waarbij een hele vallei onder de as verdween. Niemand die nu leefde had dat meegemaakt, maar iedereen kende het verhaal.
In de zomer van dat jaar begonnen er vreemde dingen te gebeuren. In de warme bronnen aan de rand van het dorp doken plotseling belletjes op die er vroeger nooit waren geweest. De oude Marta, die haar hele leven aan de voet van de berg had gewoond, zei dat het water naar zwavel rook. De jongeren lachten haar uit. Toch schreven twee studenten uit de stad elke meting nauwkeurig op en probeerden ze de cijfers met elkaar te vermenigvuldigen om een schatting van de druk te krijgen.
Een week later kwam er een geoloog. Hij stelde voor om de temperatuur van het water dagelijks te noteren en de sneeuwgrens te volgen. Die sneeuwgrens lag inderdaad hoger dan normaal: op de zuidflank smolt het ijs veel sneller dan in andere zomers. De burgemeester wilde geen paniek en probeerde de spanning te verlagen door te zeggen dat het gewoon een warme zomer was. Marta geloofde er niets van.
De geoloog besloot de berg zelf te bestijgen, samen met de twee studenten en een gids uit het dorp. Ze vertrokken bij het eerste licht. De klim was zwaar, en op de smalle richels moest iedereen af en toe naar een rots grijpen om niet uit te glijden. Boven aangekomen zagen ze wat ze hadden gevreesd: uit een spleet in de krater kwam een dunne, gele damp. De gids zei niets, maar zijn gezicht sprak boekdelen.
Terug in het dorp werd er die avond lang vergaderd. Sommigen wilden meteen vertrekken, anderen weigerden hun huis en hun dieren achter te laten. Uiteindelijk werd besloten dat de verschillen in belang niet mochten blijven bestaan: men zou de kosten van de evacuatie gelijkmaken, zodat arme en rijke families evenveel zouden betalen. Zo werd niemand achtergelaten. De volgende ochtend vertrokken zesendertig gezinnen met bussen naar de stad, en drie dagen later beefde de grond. De berg bleef staan, maar de spleet was breder geworden, en niemand lachte Marta ooit nog uit.
Vocabulary for this episode
opduiken
uitbarsten
grijpen
nivelleren
gelijkmaken
verlagen
smelten
bestijgen
vermenigvuldigen
versmallen
transformeren
de overgang
ondergaan
zich ontvouwen
ontvouwen
verenigen
het bezit