De tekenaar en de prijzen
Marloes tekende al twintig jaar voor kranten en tijdschriften, maar nooit eerder had ze zo lang naar een leeg blad gestaard. Op haar bureau lag een opdracht van een groot weekblad: één illustratie bij een artikel over stijgende huurprijzen. Het onderwerp was zwaar, de deadline kort en het honorarium lager dan vijf jaar geleden. Ze schoof haar koffie weg en begon met een dun lijntje in de linkerbovenhoek.
Het probleem was niet haar hand, maar haar hoofd. Elk half uur trilde haar telefoon en werd ze door een nieuw bericht van haar werk afgeleid. Ze had zichzelf al drie keer voorgenomen het apparaat in de keukenlade te leggen, en drie keer had ze het weer opgehaald. Rond het middaguur gaf ze het op en zette de telefoon eindelijk uit. In de stilte die volgde, hoorde ze pas hoe hard de regen tegen het raam sloeg.
Wat er daarna gebeurde, verbaasde haar zelf. Zonder plan tekende ze een klein huis dat op een enorme munt balanceerde, met een gezin dat rustig thee dronk op het dak. Het beeld kwam volledig uit haar verbeelding, maar het paste precies bij de cijfers in het artikel. Boven de deur zette ze een minuscuul bordje met een huurprijs erop. Ze wist meteen dat de redactie het zou begrijpen.
De volgende ochtend belde de eindredacteur. Hij vertelde dat de tekening prachtig was, maar dat het blad hem een nieuw formaat wilde opleggen, omdat de vormgeving van het tijdschrift veranderd was. De afbeelding moest smaller worden, precies veertien inch breed, en het gezin op het dak paste daar niet meer in. Marloes zweeg even. Ze had geen illusie dat protesteren zou helpen, want de vormgevers hadden altijd het laatste woord.
Toch legde ze uit waarom de compositie niet zomaar afgesneden kon worden, en na een kwartier onderhandelen kreeg ze twee centimeter extra. Terwijl ze de tekening aanpaste, dacht ze aan haar tarieven. Door de inflatie was papier duurder geworden, haar huur ook, en alleen haar honorarium was gelijk gebleven. Illustratoren werden in toenemende mate ___ ___ gedwongen sneller te werken voor minder geld, en velen stapten over naar reclame. Marloes besloot die avond een brief te schrijven aan de redactie, hoffelijk maar duidelijk. Ze vroeg niet om medelijden, alleen om een eerlijk bedrag. Drie weken later kwam er antwoord, en tot haar verrassing was het een ja.
Woordenlijst bij deze aflevering
de illusie
de illustratie
de verbeelding
opleggen
de inch
in toenemende mate
afleiden
de inflatie
aanvankelijk
invoegen
inspireren
bedoeld
intens
de interactie
intern